خون ريزى هاى نامرتب و غير طبيعى رحمى

 

آیا شما از خونریزی های غیرطبیعی زنان رنج می برید؟

 

آیا خونریزی های رحمی خطرناکند؟

بعد از گذراندن مرحله بلوغ، معمولا سیکل های قاعدگی فرم منظم تری به خود می گیرند. سیکل ها بین26 تا 35 روزه خواهند بود و طول مدت خون ریزی حدود 7 روزاست . اما با نزدیک شدن فرد به سنین یائسگی باز سیکل ها فرم نامنظم به خود می گیرند.

شایعترین علت خون ریزی های غیرطبیعی در سنین باروری، اختلالات هورمونی است ولی همیشه باید علل دیگری مثل خونریزی های مربوط به بارداری های غیرطبیعی و غیرمترقبه را همه در نظر داشت. علل ارگانیک یا آناتومیکی که باعث خونریزی می شوند بیشتر در همین سنین باروری دیده می شوند. که از این گروه، میوم های رحمی و پولیپ های آندورمتریال از همه شایعترند.

 

آیا میوم های رحمی خطرناکند؟

میوم های رحمی توده هایی هستند که روی رحم رشد می کنند و گاها به نام فیبروم مطرح می شوند. باید گفت که این میوم ها سرطانی نیستند. میوم های رحمی در خانم های 30-40 ساله بسیار شایعند بطوریکه در یک دوم خانم های بالای 35 سال مشاهده می شوند و چون اکثرا علامتی ندارند، بطور تصادفی در سونوگرافی که با علت دیگری انجام شده است مشخص می شوند. علت ایجاد فیبرم مشخص نیست ولی آنچه مشخص است این است که هورمون های استروژن و پروژسترون در رشد آن تاثیر دارند. به همین دلیل بعداز یائسگی که تولید این هورمون ها متوقف می شود، معمولا این میوم ها کوچک می شوند.

 

میوم ها چه علایمی دارند؟

اکثر میوم ها علایمی ایجاد نمی کنند یا اینکه علایم خیلی کمی دارند. مثلا باعث افزایش خونریزی قاعدگی می شوند. ولی در 25 درصد افراد علایم بالینی ایجاد می کنند که شایع ترین علامت آن خون ریزی غیرطبیعی است. هرچند تعداد یا سایز میوم با میزان خون ریزی ارتباطی ندارد ولی محل آن ها تاثیر مستقیمی روی میزان خون ریزی دارند. شاید علایم شامل درد و احساس فشار و سنگینی، درد کمر، درد هنگام مقاربت و گاها تکرر ادرار را بتوان به این میوم ها مربوط دانست. ممکن است بیمار در این شرایط به خونریزی های شدید که می تواند باعث آنمی شدید ( کم خونی) شوند مبتلا شود و آنمی می تواند باعث ضعف و خستگی در این افراد شود. البته در برخی از موارد میوم باعث ناباروری و حتی سقط یا زایمان زودرس هم می شود. بهترین راه تشخیص پس از گرفتن شرح حال و معاینه بیمار، انجام یک سونوگرافی است.

 

چه زمانی درمان کنیم؟

در صورتی که میوم علامتی نداشته باشد و سایز آن خیلی بزرگ نباشد، معمولا جز اینکه آن را تحت نظر بگیریم نیاز به کار خاصی نخواهیم داشت. یعنی باید هر 3 ماه معاینه و هر 6 ماه سونوگرافی انجام شود تا از میزان رشد آن باخبر شوید. اگر در حال رشد نباشد نیاز به اقدام بیشتری نخواهد بود.

در صورتیکه اندازه میوم ها آنقدر بزرگ باشد که به اعضا مجاور مثل مجاری ادرار و مثانه فشار بیاورد یا اینکه علائم بالاینی ایجاد کند باید درمان شوند. درمان های دارویی که باعث کوچک شدن سایز میوم می شوند تاثیر موقتی روی میوم ها دارند و اکثرا با قطع دارو، میوم دوباره شروع به رشد می کند که می تواند حتی از قبل از درمان هم بزرگ تر شودو تنها در موارد خاصی توصیه می شود. مثلا در افرادی که به علت مشکلاتی نظیر بیماری های قلبی و ... قابل عمل کردن نباشند یا اینکه به سن یائسگی نزدیک باشند و ما فقط بخواهیم برای مدت محدودی تا یائسگی علایم آن ها را کنترل کنیم .از این داروها به علت عوارضی که ایجاد می کنند تنها می توان برای مدت محدودی استفاده کرد.

در مورد درمان جراحی در افرادی که می خواهند باروری خود را حفظ کنند یا به هر دلیل دیگری می خواهند رحم خود را نگه دارند می توان تنها میوم ها را خارج نمود که با این کار علایم برطرف می شوند ولی همیشه باید در نظر داشته باشید که احتمال عود میوم ها وجود دارد خصوصا اگر از ابتدا تعداد آنها زیاد باشد. در غیر اینصورت در فردی که دیگر رحم خود را نخواهد می توان رحم را برداشت به این ترتیب هم علایم برطرف می شوند و هم احتمال عود دیگر وجود ندارد.

برای جراحی و برداشتن میوم ها می توان هم با لاپاراتوی یعنی بازکردن شکل این عمل را انجام داد و هم با لاپاراسکوپی یعنی بدون اینکه شکم بیمار باز شود با استفاده از وسایل مخصوصی میوم را خارج کرد. که البته در روش لاپاراسکوپی شانس ایجاد چسبندگی های بعد از عمل به مراتب کمتر است. مضاف بر اینکه درد بعد از عمل و خون ریزی های حین عمل کمتر بوده و دوره نقاهت هم کوتاه تر خواهد بود. در مواردی که میوم به طرف داخل رحم رشد کرده باشد می توانیم با هیتروسکپی یعنی دیدن رحم از داخل نیز این میوم ها را خارج کنیم.در افرادی که بعد از عمل به دنبال بچه دار شدن هستند بهتر است سریع قبل از اینکه عود کند اقدام نمایند.